De Delphi-methode is een gestructureerde communicatietechniek die wordt gebruikt om consensus te bereiken onder een panel van experts. Deze methode, ontwikkeld in de jaren 1950 door Olaf Helmer en Norman Dalkey van de RAND Corporation, werd oorspronkelijk ingezet voor technologische voorspellingen. Tegenwoordig wordt de Delphi-methode, ondersteund door GDSS-software, toegepast om complexe vraagstukken op te lossen.
Het nieuwe jaar biedt een frisse kans om na te denken en vooruit te kijken naar de uitdagingen waarmee we geconfronteerd worden, terwijl de wereld om ons heen in hoog tempo veranderend. De uitdagingen waar we als samenleving voor staan lijken steeds ingewikkelder te worden. Klimaatverandering, de digitalisering van onze economie en geopolitieke spanningen vragen om doordachte, gezamenlijke keuzes.
De afgelopen decennia is participatie steeds belangrijker geworden in het Nederlandse bestuurslandschap. Dit kreeg een verdere impuls door de Omgevingswet, die participatie als een verplichting stelt. Organisaties zijn niet langer vrij om participatie vrijblijvend te organiseren; zij moeten aantonen hoe zij burgers, bedrijven en andere belanghebbenden vroegtijdig en effectief betrekken bij beslissingen die hun leefomgeving beïnvloeden.
Besluitvorming in het publieke domein staat onder grote druk. Complexe vraagstukken, talloze belanghebbenden en tegenstrijdige belangen maken het proces stroperig en kwetsbaar. Hoe zorg je dat alle stemmen worden gehoord, keuzes herleidbaar blijven én het proces toch wordt versneld?
Het beoordelen van complexe risico’s, zoals die rond nationale veiligheid, vraagt om een aanpak die twee ogenschijnlijk tegenstrijdige doelen met elkaar verenigt: wetenschappelijke volledigheid en operationele snelheid. De uitdaging ligt in het creëren van een diepgaand en betrouwbaar inzicht in risico’s, zonder dat dit ten koste gaat van de urgentie waarmee actie vereist is.
Veel projectgedreven organisaties maken de fout om voortvarend van start te gaan zonder eerst stevig fundament te leggen. Het gevolg? Projecten lopen in latere fasen vast, lopen tegen enorme vertragingen op of moeten na een tijd zelfs weer helemaal terug naar de tekentafel. Maar er is een betere weg.
In dit derde deel willen we dieper ingaan op het proces achter de schermen. Welke stappen worden doorlopen? Wie speelt welke rol? En hoe zorgt de versnellingskamer ervoor dat besluiten niet alleen snel, maar ook gedragen worden genomen? Door structuur aan te brengen en met behulp van GDSS-software complexe vraagstukken op te lossen, is de versnellingskamer een onmisbaar instrument voor organisaties.
In de publieke sector staat beleidsvorming onder hoge druk. Beleidsmedewerkers, ambtenaren en projectleiders werken samen aan complexe projecten die de levenskwaliteit van burgers beïnvloeden, van infrastructuurplannen tot sociale programma’s. Maar zelfs met de beste bedoelingen en uitgebreide voorbereidingen, sluipen er regelmatig fouten in het proces. Deze fouten kunnen onder andere leiden tot tijdverlies, budgetoverschrijdingen en soms zelfs een herziening van het volledige beleid. Wat veroorzaakt deze fouten precies?
De publieke sector heeft een ingrijpende transformatie doorgemaakt ten opzichte van het verleden. Vooral op in de manier waarop beleidsbeslissingen worden genomen. Deze verandering is een reactie op een complex samenspel van technologische, maatschappelijke en economische ontwikkelingen en markeert een verschuiving van traditionele besluitvormingsprocessen naar meer flexibele, participatieve en data gestuurde benadering. Die beter zijn afgestemd op de dynamische behoeften van de moderne samenleving.
